เพราะเหตุใด

เพราะเหตุใด...
ทำไมเราทุกคนจึงต้องถามหาแต่เหตุผล บ้างก็บอกว่าไม่มีเหตุผล
แต่นั้นเล่าคือสิ่งที่แฝงอยู่ในตัวของมันเอง
ก็ยังมีคำถามพ่วงต่อมาอีก ยังแครงใจว่า อะไรกันหรือ คือ เหตุผล
บางคนเที่ยวถามหา และจะไม่ลงมือทำอะไร หากไม่มีเหตุผลมาประกอบ
คำถามมักจะมากองอยู่ตรงหัว
เราเกิดมาเพื่ออะไร...เรามีชีวิตอยู่เพื่ออะไร..เราเรียนไปทำไม...แล้วตอนนี้ฉันเขียนอะไรของฉันอยู่
อะไร...อะไร...ทำไม...ทำไม ทำไมก็ไม่รู้ นี่ก็อีกสิ่งหนึ่งที่เราเที่ยวตามหาเหตุผลของมันอีกเช่นกัน
อะไรคือสิ่งที่เราเห็นและเป็นอยู่ คำถามที่พรางพรูออกมาจากรอยหยักทั้งส่วนที่ลึกบ้าง ตื้นบ้าง
บ้างไร้สาระ บ้างมีสาระ
แต่ก็มิอาจตัดสินได้ทั้งหมด ทั้งมวลว่าเรานั่นหนาไร้สาระสักเพียงไหน
ความมีสาระหรือแก่นสาร มันมีอยู่ในตัวตนของเรา มันแฝงอยู่ส่วนใดส่วนหนึ่ง
ขึ้นอยู่กับว่าเราจะมีกึ๋นนำมันออกมาใช้ได้ด้วยวิธีใดกัน
นั่นเป็นเพราะเราดันไปมองเห็นแต่ความมีแก่นสารของคนอื่นอยู่อย่างนั้น แท้จริงตัวเองก็มีอย่างเขา
หากเพียงแต่ไม่รู้จะเอามาใช้ได้อย่างไร ก็เลยเกิดการเลียนแบบตามคนอื่นอยู่อย่างนั้น
เรื่องนี้เป็นเรื่องราวที่ไม่มีบทสรุป เพราะต่างก็มีมุมมองที่แตกต่างกันออกไปทั้งนั้น
เราต่างก็เติบโตมาจากคนละที่ คนละทิศ ต่างบริบททางสังคมที่รายล้อมวนเวียนให้เราได้พบปะ
สิ่งที่จะช่วยสอนตัวเราเองได้นั้น คือ ประสบการณ์ชีวิตในช่วงที่ผ่านมา ที่พ้นผ่าน ล่วงเลย ช่วงเวลาจะช่วยสอนให้ความรู้สึกนึกคิดค่อยๆเติบโตขึ้นเรื่อยๆ แม้สักน้อยนิดก็ยังดีกว่าที่เราไม่ได้พัฒนาความคิดตัวเองของตัวเองเลย
....การมีความคิดเป็นของตัวเองเป็นสิ่งที่ดี ดีตรงที่ว่าเราได้เป็นตัวของตัวเอง ได้คิดในสิ่งที่คิดโดยที่ไม่มีกรอบใดๆมากำหนด ไม่มีใครสามารถฟันธงได้ว่า ความคิดของใครถูกผิด (อีกแล้ว) ก็เพราะนั่นความคิดเรา ฝ่ายหนึ่งอาจเห็นด้วย อีกฝ่ายกลับไม่ชอบใจ เป็นเรื่องธรรมดาของสังคม บางคนที่กำลังอ่านอยู่ตอนนี้อาจจะไม่เห็นด้วยก็ได้ อาจจะกำลังคิดอยู่ว่า มันคิดอย่างนี้ได้อย่างไรนะ ก็เป็นเรื่องของความคิด
เราไม่ได้ชี้นำให้ให้มาเชื่อในความคิดของเรา เมื่อไม่มีความขัดแย้งแล้วสิ่งอื่นๆ สิ่งดีๆ ใหม่ๆ จะเกิดขึ้นมาอีกได้อย่างไร มันคงน่าเบื่อนะ ถ้ามีแต่อะไรๆ ที่ไปในทิศทางเดียวกันตลอด
....ในขณะเดียวกัน การที่มองว่าความคิดของเราเป็นสิ่งที่ถูก เฟอร์เฟ็กสุดๆ มันก็ดูไม่เข้าที เพราะคนที่มีความคิดต้องสามารถอธิบายให้คนอื่นได้เข้าใจในความคิดของเราได้ ทำไม่เราถึงคิดเช่นนั้น

ความคิดของคนเป็นสิ่งที่เปลี่ยนแปลงได้ตลอดเวลา บางทีอาจขึ้นยู่กับความเข้มแข็งและความอ่อนแอของจิตใจเราด้วย
ไม่ว่าจะด้วยเหตุผลใดก็ตามแต่ การมีเหตุผล และความคิด เป็นของตัวเอง มันเป็นสิ่งที่ดีกว่าการที่เราไปหยิบยืมความคิดคนอื่นมาคิด
..........เหตุใดจึงเป็นเช่นนั้น เหตุใดจึงเกิดการแบ่งพรรค แบ่งพวก เหตุใดจึงเกิดการชุมนุม เหตุใดจึงเกิดการเข่นฆ่า อันนำมาซึ่งความสูญเสีย นั่นคงเป็นส่วนหนึ่งเพราะความเสื่อมของความคิดของคน คนที่มีความคิดแต่เอาความคิดของตนมาใช้ในทางที่ผิด เขาไม่ได้แสดงออกซึ่งความเข้มแข็งหากแต่เป็นความอ่อนแอที่สร้างขึ้นมาเป็นเกราะกำบังความโง่เขลา ที่ไร้ซึ่งตัวตนที่แท้จริง

........นั่นคือสิ่งที่ถูกต้องแล้วหรือไร.....