ถ้าเรามีกล่องอยู่ 1 ใบเราจะเก็บเอาไว้ทำอะไร



ถ้าเป็นตอนเด็กกล่องของเราคงเต็มไปด้วยความฝัน.....
โตขึ้นอยากเป็น....นู้น..นี่..นั่น อยากเป็นไปหมด
ความอยากเป็นที่เปลี่ยนไปตามกาลเวลา

ไปเจอตำรวจก็อยากเป็นตำรวจ
ไปเจอคุณหมอก็อยากเป็นคุณหมอ ทั้งๆที่ตัวเองกลัวเข็มฉีดยาจะตายชัก
เป้าหมายในชีวิตจึงเต็มไปด้วยความคิดแบบเด็กๆ

น่ารัก น่าชัง น่าเอ็นดู จะทำอะไร จะเเต่งตัวแบบไหนก็น่ารักไปหมด
..........
พอโตขึ้นมาอีกหน่อย...ความฝันวันเก่าก่อนชักจะเลือนลาง
จะทำยังงั้นได้ยังไงก็สมองเรามันไม่มีรอยหยักลึกเหมือนคนอื่นเค้านี่นา
แต่ก็ไม่ได้สนใจอะไรมาก....เดี๋ยวก็ลืม
กิน เที่ยว เล่น ดูทีวี...หรืออาจจะหนีไปทำวีรกรรมอะไรแผลงๆ
ช่วงชีวิตช่างสำเริงชำราญนักนะ
..............
เมื่อเริ่มเข้าสู่วัยรุ่น...เพื่อนเข้ามามีอิทธิพลในชีวิต ชอบคิดชอบทำอะไรแปลกๆไปจากที่เป็นอยู่
บางทีก็เหมือนที่จะชอบมีความสุขบนความทุกข์ของคนอื่น....ซะงั้น เอ๊ชักจะยังไง
ความรักก็มักจะมาทักทายในช่วงนี้แหละ
แอบชอบคนนู้นที คนนี้ที แต่ในที่สุดก็แยกย้ายกันไปตามหาความฝันของตัวเอง....ต้องเจออะไรอีกมากมายนี่นา
................
เมื่อเริ่มเข้าสู่จุดพลิกผันของชีวิตหลังผ่านช่วงหัวเลี้ยวหัวตอ....
บางคนมีเป้าหมายในชีวิตที่ชัดเจนมากขึ้น จะให้คิดเล่นๆ เหมือนอย่างเด็กคงไม่ได้แล้วหละ


....และจะแน่ใจหรอว่าเราเดินทางมาถูกแล้ว...นั่นสินะ
อาจไม่ใช่ที่สุด แต่อย่างน้อยเราก็ได้เลือกและเต็มใจกับมันแล้วนี่นา....จะยอมแพ้ง่ายๆ ได้ยังไง

ในเมื่อมันคือสิ่งที่เราเลือกที่จะทำเอง
ช่วงชีวิตในมหาวิทยาลัยช่างแตกต่างจากเดิมอะไรเช่นนี้...ต้องไปพบเจอกับอะไรใหม่ ๆ ตั้งมากมาย
ไม่มีคุณครูหน้าโหดมาคอยบอกให้ส่งการบ้าน....มันก็ดีแต่วันนี้เราต้องแข่งขันกับตัวเอง.....

...ต้องทำอะไรเพื่อตัวเองให้มากที่สุด

การเดินทางออกจากบ้านมาไกล...มันก็อาจจะเจอกับความเหงาบ้าง....เจอมิตรภาพใหม่ ๆ
.....แล้วก็หนีไม่พ้นเรื่องความรักที่เริ่มเข้ามาทักทายอีกครั้ง.......ใช่ก็คือใช่....

ไม่ใช่ก็ไม่รู้สิ ถ้าตัดสินใจผิดพลาดก็อาจจะเป็นจุดพลิกให้ชีวิตเปลี่ยนไปอีกทางก็เป็นได้
นั่นเหมือนเป็นบททดอบความรัก...อีกบทหนึ่ง

แรกรักก็รักกันปานจะกลืนพอหมดช่วงโปรโมชั่น

ก็หายหน้าหายตาไป.....

...ไปไหนก็ไม่รู้
นี่แหละเป็นช่วงเวลาที่เราต้องเก็บเกี่ยวหลากร้อยเรื่องราวเอาไว้ให้มากที่สุด

อาจจะเหนื่อยบ้าง...ท้อบ้าง เฮ๊ยเราทำอะไรอยู่ว่ะเนี่ย....งานก็เยอะ เวลาพักผ่อนก็ไม่มี
........เมื่อไหร่จะจบซะทีนะ.....
ผ่านไปสี่ปี...จนมาถึงวันที่เรารู้สึกดีใจ ภูมิใจมากที่สุด
มันหายเหนื่อยนะ..แหละคุ้มค่ากับค่าเหน็ดเหนื่อยที่ผ่านมา....ที่สำคัญ

..เราจะรู้สึกปลาบปลื้มใจที่ทำให้คนสองคนที่อยู่เคียงข้างเรามาตลอดชีวิตมีความสุขมากที่สุด
เห็นรอยยิ่มแล้วมันหายเหนื่อย....


เมื่อเรียนจบสมใจอยาก...ก็เตรียมพร้อมกับการทำงานอย่างเต็มที่
เจอสังคมใหม่ ๆ ที่เปลี่ยนแปลงไปอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน.....เจอการแข่งขัน เจอความวุ่นวาย
รถติด..หรือกระทั่งสังคมที่มีแต่การสวมหน้ากากเข้าหากัน..กลายเป็นมนุษย์เมืองอย่างเต็มตัว
แล้วความต้องการต่างก็หลั่งใหลเข้ามาในความคิด
บ้าน...รถ..เงิน..การแต่งงาน..ครอบครัว
ต้องทำงานเหนื่อยขึ่นหนักขึ้นจากที่เป็นอยู่.....ไม่มีเวลาพักผ่อน...เครียด ต้องแบกรับภาระ

หลายๆ เรื่องไปพร้อมกัน
อะไรกันหนอ..!!


...วันเเต่ละวันค่อย ๆ ผ่านพ้นไป
จันทร์ อังคาร พุธ พฤหัสบดี ศุกร์ เสาร์ อาทิตย์
อาจจะเป็นวันที่สมมุติขึ้นมา เพื่อกำหนดชีวิตในแต่ละวัน ทั้งที่ความตริงแล้ว

ทุกๆ วันมันต่างก็มีความหมาย
..วันนี้อาจหงุดหงิด วันพรุ่งนี้อารมณ์ดี.....แต่วันนี้มันคือวันที่พิเศษสุด....

ของการมีชีวิตอยู๋ของเรา ไม่ใช่วันที่สมมัติขึ้น...

หากแต่คือวันที่เรามีชีวิตอยู่เพื่อตัวเราเอง


....HAPPY DAY สุขสันต์กับทุกวันที่มีชีวิตอยู่
...อะไรที่หนัก ๆ เครียด ๆ ก็เก็บมันไว้ในกล่องใบนี้นะ


คิดอะไรมาก...พรุ่งนี้ก็เช้าแล้ว...
ตื่นขึ้นมาแล้วเดินไปที่หน้ากระจก..ยิ้มกว้างๆ ถ้าคนในกระจกยิ้มตอบมาให้เรา..
เราจะรู้สึกอารมณ์ดี...พร้อมที่จะเดินออกไปเจอกับโลกกว้างได้อีกหนึ่งวัน
.....ถ้าวันไหนที่กล่องมันเริ่มจะเต็ม...แชร์กับกล่องใบข้างๆ บ้างก็ได้....อาจจะแบ่งมาที่กล่องใบนี้ด้วยก็ได้นะ..ยังมีที่ว่างอีกเยอะแยะ
พร้อมที่จะเก็บมันไว้ให้เป็นอย่างดี ถึงมันอาจจะดูไม่ค่อยน่าไว้ใจเท่าไหร่ก็เหอะ....แต่ก็ยินดีที่จะรับฟัง..



............Story By idin_indipendent.............